Jezioro Kiersztanowskie - Łowisko wędkarskie w Kętrzyn

Jezioro Kiersztanowskie w gminie Kętrzyn to średniej wielkości zbiornik o powierzchni około 16 ha, zarządzany przez Okręg PZW w Olsztynie. W kartotece wędkarskiej regionu występuje drugie, znacznie większe jezioro o tej samej nazwie w rejonie Mrągowa — przy planowaniu wyprawy należy bezwzględnie weryfikować współrzędne i przynależność gminną. Akwen przypisany do Kętrzyna leży na północno-wschodnim skraju obszaru funkcjonalnego miasta, w otoczeniu łąk, pastwisk i pól uprawnych, z łagodnymi, płaskimi brzegami i głębokością maksymalną rzędu około 6 m według opisu okręgu publikowanego w portalach map wędkarskich.

Charakter łowiska to typowe jezioro pojezierne o umiarkowanie rozwiniętej linii brzegowej, z wąskim pasem szuwarów i twardym lub mulistym dnem o zróżnicowanym nachyleniu. Brak masowej infrastruktury turystycznej sprawia, że nad wodą panuje spokojniejszy ruch niż na głównych trasach Mazur, choć w sezonie mogą pojawiać się miejscowi wędkarze i użytkownicy łąk. Skuteczne są metody gruntowe na sandacza, leszcza i lina, spinning na szczupaka i okonia oraz techniki na węgorza w cieplejszych miesiącach i przy zmierzchu. Okręg zarybia jezioro m.in. szczupakiem, co wpływa na strukturę drapieżników. Ze względu na powierzchnię zbiornik można obejść większość brzegów pieszo w ciągu jednego dnia, co ułatwia poszukiwanie aktywnych żerówek.

Dojazd z centrum Kętrzyna prowadzi drogami wojewódzkimi i gminnymi w stronę północnego i wschodniego obwodu aglomeracji, w rejonie tras łączących miasto z Mrągowem i Reszlem. Za punkty orientacyjne służą układ dróg okrężnych wokół Kętrzyna, linia kolejowa w kierunku Węgorzewa oraz sąsiedztwo innych jezior PZW (m.in. Martiany, Czerwone, Tuchel). Parking zwykle wybiera się przy najbliższym polnym lub leśnym dojeździe do brzegu — warto zabrać obuwie przystosowane do podmokłych łąk. Infrastruktura handlowa i noclegowa pozostaje w mieście.

W opisie ichtiofauny dla tego akwenu (16 ha, Kętrzyn) w materiałach pochodzących z Okręgu PZW w Olsztynie wymienia się szczupaka, węgorza, sandacza, lina, karpia, okonia, leszcza, płoci i krąpla. Wiosną warto obserwować płytkie zatoki pod kątem tarła i żeru drapieżników, jesienią — głębsze partie przy mulistym dnie. Ze względu na sąsiedztwo pól i łąk po deszczach możliwe jest lekkie zmętnienie wody przy ujściach strug; wtedy skuteczniejszy bywa żywy robak i kukurydza na leszcza niż jaskrawe przynęty. Połowy wymagają ważnej karty wędkarskiej i zezwolenia okręgu; obowiązują wymiary ochronne i rejestr połowu zgodnie z regulaminem publikowanym na olsztyn.pzw.pl.