Łapalickie - Łowisko wędkarskie w Kartuzy

Jezioro Łapalickie (kaszub. Łapalëcczé Jezoro) to duże jezioro rynnowe na Pojezierzu Kaszubskim o powierzchni około 158 ha (w Wikipedia podawane 155 ha), administrowane przez Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w Gdańsku, którego opiekunem jest Koło PZW nr 57 Kartuzy. Leży w powiecie kartuskim, w gminie Kartuzy, na terenie Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Nad brzegiem leżą miejscowości Łapalice i Garcz. Lustro wody znajduje się na wysokości około 164,3 m n.p.m., maksymalna głębokość sięga około 30 m, a wymiary zbiornika to około 2,2 km długości przy szerokości od 0,7 do 1,1 km. Dawniej jezioro nosiło nazwę Garczno — wiąże się to z historycznym grodem (gard) nad brzegiem, co odzwierciedlają średniowieczne zapisy Garsno z 1212 r.

Charakter akwenu to typowe dla pojezierza kaszubskiego głębokie jezioro o słabo rozwiniętej linii brzegowej, otoczone lasami i łąkami KPK. Wzdłuż wschodniej i południowej linii brzegowej przebiega zawieszona obecnie linia kolejowa Kartuzy–Lębork, co ułatwia orientację na mapie, ale ogranicza bezpośredni dostęp z tych stron. Brzegi bywają płytkie i podmokłe — przy metodzie spławikowej wędkarze często stosują cięższe zestawy, aby utrzymać przynętę na dnie. Ze względu na powierzchnię i głębokość akwen oferuje zróżnicowane warstwy wody: od płycizn przy trzcinowiskach po chłodne partie głębin sprzyjające drapieżnikom i gatunkom typowym dla głębszych jezior.

Dojazd z Kartuz prowadzi drogami wojewódzkimi i lokalnymi w kierunku Łaplic — około 6 km od centrum miasta. Za punkty orientacyjne można przyjąć: zabudowę Łaplic, Garcz, linię kolejową wzdłuż wschodniego brzegu, szlaki leśne Kaszubskiego Parku Krajobrazowego oraz oznaczenia na mapach turystycznych (Droga Kaszubska). Parking wybiera się zwykle przy dojazdach od strony wsi — infrastruktura jest skromniejsza niż przy miejskich jeziorach kartuskich, co sprzyja spokojniejszemu wędkowaniu poza szczytem sezonu.

Ichtyofauna Łapalickiego jest szeroko wymieniana w regulaminie Okręgu PZW w Gdańsku dla tego akwenu. Portal polskielowiska.pl wskazuje m.in. szczupaka, sandacza, okonia, karpia, jaźnia, lina, leszcza, płocia, węgorza, karasia, miętusa, siei, sielawę, krąpia, wzdręgę i ukleję. Przy płytkich partiach skuteczny bywa okoń i leszcz, na głębszych — sandacz i szczupak metodami spinningowymi i feederowymi. Obecność sielawy i miętusa potwierdza charakter chłodniejszych warstw wody typowy dla głębokich jezior pojezierza. W relacjach wędkarskich regionu podkreśla się dużą powierzchnię akwenu — warto planować wyjazd z mapą batymetryczną lub GPS, aby efektywnie przeszukiwać łowisko.

Połowy regulują przepisy Okręgu PZW w Gdańsku; przed wyjazdem należy nabyć kartę wędkarską, zezwolenie okręgowe oraz sprawdzić aktualny wykaz wód na pzw.gda.pl.