Klasztorne Duże i Małe - Łowisko wędkarskie w Kartuzy

Jezioro Klasztorne Duże i Małe to w ewidencji PZW wspólny akwen o powierzchni około 76,10 ha, obejmujący dwa połączone zbiorniki rynnowe tworzące wraz z Jeziorem Karczemnym tzw. jeziora kartuskie. Administruje nim Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w Gdańsku, a gospodarzem jest Koło PZW nr 57 Kartuzy. Leży w północnej części miasta Kartuzy, w powiecie kartuskim, na Pojezierzu Kaszubskim. Klasztorne Duże (kaszub. Jezoro Klôsztorné Wiôldżé, dawniej Grzybno) zajmuje około 57,5 ha przy maksymalnej głębokości około 8,5 m i średniej około 4,8 m; lustro wody leży na wysokości około 202,3 m n.p.m. Z Klasztornym Małym łączy je Klasztorna Struga, tworząc przepływowy ciąg wód odprowadzający zlewnię m.in. do Raduni.

Charakter łowiska to miejskie jezioro o zróżnicowanym brzegu: wzdłuż południowego i zachodniego brzegu przebiega ruchliwa szosa w kierunku Mirachowa, zaś północnym brzegiem biegnie zawieszona obecnie linia kolejowa Somonino–Kartuzy–Lębork. Wokół akwenu rozciąga się promenada i alejki spacerowe z widokiem na kartuską kolegiatę — popularne miejsce rekreacji mieszkańców. Wschodnie odcinki brzegu bywają strome (skarpy do około 8 m), zachodnie i południowe są łagiej pochylone i lepiej dostępne dla wędkarzy stojących z brzegu. W latach 2020–2023 jeziora kartuskie (w tym Klasztorne Duże i Małe) przeszły kompleksową rekultywację finansowaną ze środków unijnych — odcięto dopływ ścieków, inaktywowano fosfor metodą chemiczną i przeprowadzono biomanipulację ichtiofauną.

Dojazd z centrum Kartuz jest prosty — wystarczy skierować się w stronę północnej części miasta, w rejon promenady wokół jezior Klasztornych. Za punkty orientacyjne można przyjąć: promenadę nad Jeziorem Klasztornym, most i zatoczkę przy moście (w relacjach wędkarskich wskazywane jako stanowisko na okonie), zachodni brzeg z dobrym dostępem do wody, wschodni brzeg z trzcinowiskami oraz północny brzeg o większej głębokości. Parking wybiera się zwykle przy dojazdach od strony centrum miasta lub przy szosie na Mirachowo — w sezonie letnim ruch spacerowiczów i rowerzystów bywa duży.

Ichtyofauna potwierdzona w źródłach lokalnych obejmuje zarówno drapieżniki, jak i ryby spokojnego żeru. W relacjach wędkarskich i materiałach o rekultywacji wymieniane są szczupak, sandacz, boleń, okoń, leszcz, płoć, lin, węgorz i krąp — ten ostatni odnotowywany m.in. w interwencjach Straży Rybackiej na Klasztornym Małym. Po zarybieniach biomanipulacyjnych (narybek szczupaka, sandacza i bolenia) struktura ichtiofauny zmierza ku większemu udziałowi drapieżników. Przy trzcinowiskach wschodniego brzegu skuteczny bywa lin i karaś, na północnym brzegu — szczupak, a przy molu i płytszych partiach — leszcz i okoń. Metody spinningowe, feederowe i spławikowe znajdują tu zastosowanie w zależności od pory roku.

Połowy regulują przepisy Okręgu PZW w Gdańsku; przed wyjazdem należy nabyć kartę wędkarską, zezwolenie okręgowe oraz sprawdzić aktualny wykaz wód na pzw.gda.pl.